W większości przyrządów elektronowych podstawowym zjawiskiem w nich zachodzącym jest wzajemne oddziaływanie pola elektrycznego na poruszające się w nim elektrony. Najprostszym przypadkiem jest ruch elektronu w równomiernym polu elektrycznym, w którym pole w dowolnym punkcie ma tę samą wartość i ten sam zwrot. W przypadku, gdyby elektron został wprowadzony do pola elektrycznego z pewną prędkością początkową skierowaną odwrotnie do zwrotu siły F, wówczas oddziaływanie tej siły na elektron spowodowałoby hamowanie ruchu elektronu. Podczas tego ruchu elektron wykonuje pracę kosztem posiadanej przez niego energii kinetycznej, z chwilą jej wyczerpania się (przejścia do energii pola) prędkość elektronu staje się równa zeru i rozpocznie się jego ruch o zwrocie przeciwnym i kosztem energii pola. Rozpatrzmy jeszcze przypadek, gdy elektron, poruszając się z prędkością trafia pod kątem prostym do linii równomiernego pola elektrycznego. Na elektron zacznie działać siła F, wskutek czego elektron uzyska składową prędkości vp o kierunku zgodnym ze zwrotem siły F i elektron zacznie poruszać się z prędkością wypadkową v, torem jego ruchu będzie parabola. Po opuszczeniu pola elektrycznego, jeżeli na elektron nie będą działały żadne siły (siłą przyciągania ziemskiego można pominąć), elektron będzie poruszał się jednostajnym ruchem prostoliniowym wzdłuż stycznej paraboli. W przyrządach elektronowych ruch elektronów bywa bardziej złożony, ponieważ występują w nich pola elektryczne nierównomierne.